Honda Transalp XL650V – Charakterystyka i Specyfikacja Techniczna

Honda Transalp XL650V to motocykl klasy turystyczno-enduro, który zdobył sobie uznanie na całym świecie dzięki swojej wszechstronności, niezawodności i zdolności do radzenia sobie zarówno na drogach asfaltowych, jak i w terenie. Poniżej znajdziesz szczegółowe dane techniczne oraz informacje na temat spalania, osiągów i lat produkcji.

Lata produkcji

Honda XL650V Transalp była produkowana w latach 2000–2007, zastępując swojego poprzednika – model XL600V. Model ten został później zastąpiony przez XL700V Transalp.

Silnik

Typ: Czterosuwowy, chłodzony cieczą, widlasty dwucylindrowy (V-twin) o kącie rozwarcia cylindrów 52°
Pojemność skokowa: 647 cm³
Średnica i skok tłoka: 79 x 66 mm
Stopień sprężania: 9,2:1
Zasilanie: Gaźniki Keihin CV
Moc maksymalna: 53 KM (39 kW) przy 7750 obr./min
Maksymalny moment obrotowy: 54 Nm przy 5500 obr./min

Osiągi

Prędkość maksymalna: Około 175 km/h
Przyspieszenie 0-100 km/h: Około 5,5 sekundy

Spalanie

Średnie spalanie: 5–6 l/100 km, zależnie od stylu jazdy oraz obciążenia.
Pojemność zbiornika paliwa: 19 litrów, z czego około 3 litry stanowi rezerwę.
Zasięg na pełnym baku: Około 320–380 km, w zależności od warunków jazdy.

Podwozie i zawieszenie

Rama: Stalowa, rurowa
Zawieszenie przednie: Widelec teleskopowy o średnicy 41 mm i skoku 200 mm
Zawieszenie tylne: Wahacz aluminiowy z amortyzatorem centralnym, regulacja napięcia wstępnego sprężyny, skok 186 mm
Hamulce:
- Przód: Pojedyncza tarcza o średnicy 276 mm z dwutłoczkowym zaciskiem
- Tył: Tarcza o średnicy 240 mm z jednotłoczkowym zaciskiem
Koła:
- Przód: 21-calowe
- Tył: 17-calowe

Wymiary i masa

Długość: 2270 mm
Szerokość: 885 mm
Wysokość: 1310 mm
Wysokość siedzenia: 841 mm
Masa: 191 kg (na sucho), około 210 kg z płynami

Zdolności terenowe

Prześwit: 193 mm
Opony: Szosowo-terenowe, przystosowane do jazdy po mieszanym terenie
Dobre właściwości trakcyjne na luźnym i twardym podłożu

Najważniejsze cechy modelu

Wszechstronność: Honda Transalp XL650V to motocykl doskonały zarówno na długie podróże turystyczne, jak i na eksplorację lekkiego terenu.
Niezawodność: Silnik V-twin słynie z trwałości i łatwości obsługi.
Komfort: Wysoka ergonomia, wygodna kanapa oraz dobra ochrona przed wiatrem dzięki fabrycznej owiewce.
Przyjazność dla początkujących: Łagodny charakter silnika i przewidywalne prowadzenie czynią ten model odpowiednim także dla mniej doświadczonych motocyklistów.

Transalp 650 – Motocykl, który nauczył mnie wszystkiego

Decyzja o wyborze Hondy Transalp 650 nie była przypadkowa. Po trzech sezonach na Hondzie Shadow 125 coraz częściej zjeżdżałem z asfaltu, a jazda po szutrach zaczęła mnie rajcować. Wybierając nowy motocykl, szukałem czegoś uniwersalnego, względnie taniego i – jak to się mówi – niezniszczalnego.

Zaufanie do Hondy miałem już po doświadczeniach z mniejszym motocyklem, a oglądając i czytając historie obieżyświatów, widziałem, że Transalp 650 często przewija się w ich opowieściach. Starsze modele XL600V były już nieco archaiczne, a piękna Africa Twin pozostawała poza moim zasięgiem cenowym, więc wybór padł na Transalpa.

Po sprzedaży Shadowa udało mi się znaleźć ładny egzemplarz niedaleko miejsca zamieszkania. Świeżo po zdaniu prawa jazdy byłem pełen entuzjazmu, ale i respektu wobec nowego sprzętu. Już na pierwszej przejażdżce byłem sparaliżowany wielkością i mocą motocykla. Do domu wracałem ostrożnie, z przejęciem, że oto prowadzę swój pierwszy „prawdziwy” motocykl. Następnego dnia już o świcie musiałem się nim przejechać choć kawałek – euforia była ogromna!

Pierwsze wrażenia – wielki i ciężki, ale wygodny

Transalp na początku wydawał mi się ogromny i trudny w manewrowaniu. Przy moim wzroście 181 cm sięgałem ziemi tylko połową stopy, a masa motocykla z gmolem i płynami wynosiła ponad 210 kg. To było wyzwanie! Jednak dzięki ćwiczeniom na placu szybko nauczyłem się panować nad ciężarem maszyny, co pozwoliło mi zacząć eksplorować okoliczne trasy.

Pozycja za kierownicą była rewelacyjna – to chyba najwygodniejszy motocykl, na jakim jeździłem. Kolana idealnie „wklejały się” pod bak, a stopy na podnóżkach układały się w naturalnym kącie prostym. Jedyną rzeczą, która wymagała poprawy, była ochrona przed wiatrem. Szybki upgrade do wyższej szyby turystycznej, deflektora oraz zakup szczękowego kasku rozwiązały problem. Od tej pory cisza i komfort w czasie jazdy były wprost bajeczne. No może i poza asfaltem przydało by się podwyższenie kierownicy ale może już się czepiam 😉

Udało mi się też przekroczyć magiczna dla mnie granice 500km jazdy w jeden dzień na rzecz 700km, ale nie zawsze o kilometry chodzi..

Pierwszy sezon – nauka i zabawa

Honda, ze swoimi 55 KM, nie była demonem prędkości, ale do 120 km/h przyspieszała sprawnie i utrzymywała tę prędkość bez problemu. Nawet kawałek autostrady dało się pokonać, choć to nie miejsce dla Tampka. Po kilku tygodniach oswojenia się z motocyklem coraz częściej zjeżdżałem z asfaltu na szutrowe drogi. Zawieszenie, które na asfalcie bywało miękkie, w terenie radziło sobie świetnie. Dopiero przy większych przeszkodach i wyższych prędkościach zdarzało mi się dobić przednim zawieszeniem.

Nie obyło się bez wywrotek, ale Transalp był kupiony właśnie do nauki i zabawy, więc nie przejmowałem się tym zbytnio. Motocykl dzielnie wytrzymał cały sezon, pokonując ze mną około 14 tysięcy kilometrów. Dwukrotnie zrobiłem nim zachodni odcinek TET-a, choć asfaltowe opony dały mi w kość na piaszczystych odcinkach.

Drugi sezon – kolejne wyzwania i… koniec przygody

Przed drugim sezonem oddałem motocykl na gruntowny serwis. Poza standardowymi wymianami zamontowałem przewody hamulcowe w stalowym oplocie oraz nowe tarcze i klocki, co znacznie poprawiło skuteczność hamulców. Zdecydowałem się również na bardziej agresywne opony terenowe, które w połączeniu z weekendowym kursem offroad okazały się rewelacyjne. Po trzech dniach treningu z instruktorem czułem, że moje umiejętności w terenie poprawiły się dwukrotnie, a nowym oponom mogłem zaufać nawet na piaszczystych odcinkach.

Drugi sezon był równie intensywny – przejechałem około 13 tysięcy kilometrów, z czego dobrych 5 tysięcy poza asfaltem. Ponownie zmierzyłem się z TET-em, a piaszczyste odcinki, które wcześniej mnie pokonały, teraz okazały się łatwe do przejechania.

Niestety, pod koniec sezonu przy przebiegu 166 tysięcy kilometrów przygoda z Transalpem dobiegła końca. Podczas jazdy usłyszałem dziwny huk, po którym szybko zjechałem na pobocze. Telefon do mechanika, przyczepka i diagnoza – awaria rozrządu. Rozciągnięty łańcuch przeskoczył, uszkadzając silnik. Koszt naprawy? Około 4 tysięcy złotych, czyli prawie połowa wartości motocykla.

Zapadła decyzja o sprzedaży Trampka. Wiem, że trafił w dobre ręce – nowy właściciel wymienił silnik i motocykl nadal śmiga bezawaryjnie.

Czy kupiłbym Transalpa ponownie na początek?

Zdecydowanie TAK ! Z jednej strony, mocy zaczęła mi nieco brakować, szczególnie podczas dłuższych wyjazdów w dwie osoby z bagażem. Z drugiej strony, to motocykl, który nauczył mnie wszystkiego – od jazdy w terenie po technikę wolnych manewrów.

Nieważne, czy wybierzecie starszą 600-tkę, czy nowszą 650-tkę – bardziej liczy się stan techniczny maszyny. Na swoim przykładzie mogę powiedzieć, że poza legendarnym wałkiem zdawczym, który trzeba sprawdzić przed zakupem, warto również zadbać o stan rozrządu, szczególnie w starszych motocyklach. no i jeśli chcesz zjeżdżać z asfaltu zdejmij szybę bo szybko zaczepy się wyłamują przy glebie jak i kierunkowskazy ktore szybko zostały wymienione na krótsze 😉

Transalp to świetny sprzęt dla tych, którzy szukają uniwersalnego motocykla do nauki i turystyki. Dla mnie był początkiem przygody, której nigdy nie zapomnę.

Szerokości!