Honda Shadow 125 – mały cruiser, który zmyli niejednego!

Moja przygoda z Hanią – wspomnienia o Hondzie Shadow 125

Hania – tak pieszczotliwie nazywałem mój drugi motocykl 125. Świadomie wybrałem ten model, szukając czegoś w stylu choppera. To miała być moja przepustka do wolności, dlatego w 2016 roku kupiłem czarną skórzaną kurtkę kupiłem Yamahe Virago 125 – a potem szybko ją zamieniłem na Honde i ruszyłem na poszukiwania wymarzonej maszyny. Ceny Hondy Shadow 125 były wówczas jeszcze przystępne – ładny egzemplarz można było dostać za około 7 tysięcy złotych, często już z wyposażeniem. Ja trafiłem na model z bocznymi skórzanymi sakwami i dużą przednią szybą – idealny zestaw na długie trasy.

Przez dwa sezony przejechałem moją Hanią niemal 20 tysięcy kilometrów (przy zakupie miała już 40 tysięcy na liczniku). To był idealny motocykl na start – niezawodny, wygodny i wystarczająco dynamiczny, by pozwalać na spokojną jazdę po drogach. W tym czasie zwiedziłem Polskę wzdłuż i wszerz – od gór aż po morze, jeżdżąc zarówno po asfaltach, jak i drogach szutrowych. Hania nigdy mnie nie zawiodła – zawsze dowoziła mnie do celu, a nawet pozwalała na biwaki w lesie, gdy chciałem odpocząć od cywilizacji.

Wrażenia z jazdy Hondą Shadow 125

Pozycja za kierownicą była dla mnie, przy wzroście 181 cm, bardzo wygodna – bez problemu robiłem nią po 500 km dziennie. Duża przednia szyba skutecznie chroniła przed wiatrem, a przelotowa prędkość na poziomie 100 km/h pozwalała na komfortowe pokonywanie długich tras. Na prostej Shadow 125 potrafiła się rozpędzić do 130 km/h, co jak na 125-tkę było naprawdę solidnym wynikiem.

Spalanie? Nigdy nie udało mi się zejść poniżej 3 litrów na 100 km, a w górach potrafiła spalić nawet 4 litry. To jednak wciąż wynik akceptowalny, biorąc pod uwagę masę i charakter motocykla. Silnik widlasty (V2) brzmiał świetnie, zwłaszcza na akcesoryjnych wydechach. Na prostej bez problemu dawało się wyprzedzić miejskie Pandzie 1.0 MPI – co zawsze wywoływało uśmiech na mojej twarzy.

Hamulce były przyzwoite, choć tylni bęben mógłby działać lepiej. Zawieszenie za to było miękkie i komfortowe – idealnie tłumiło nierówności, a przy tym prawie nigdy nie dobijało. Po pierwszym sezonie wymieniłem łańcuch z zębatkami oraz opony – to były jedyne większe inwestycje w eksploatację. No, prawie – okazało się jeszcze, że jedna rurka w układzie chłodzenia przerdzewiała i wymagała wymiany. Nowa część kosztowała 150 zł, ale musiałem czekać na nią aż 7 tygodni – i tak ostatecznie znalazłem używaną w dobrym stanie w internecie.